ALLES KOMT SAMEN BIJ VROEGSIGNALERING

In deze blog neem ik jullie graag mee in de valkuilen die ik ervaar bij het uitvoeren van de projecten hier in Indonesië. Voor degenen die dit werk ook doen of daar dichtbij staan is het denk ik erg herkenbaar.

In de jaren dat we nu met Stepping Stones Bali bezig zijn beginnen onze programma’s met steeds meer routine te lopen. Erg fijn! We raken steeds meer op elkaar ingespeeld en dat is een heel plezierig pluspunt. Maar we zien ook steeds vaker problemen waar we met onze huidige programma’s niet kunnen helpen. De kern van onze programma’s is dat naarmate de vroegsignalering voor een handicap beter en sneller gaat, de babies en peuters ook beter en sneller op een juiste manier geholpen kunnen worden.

Voor vroegsignalering is ons veldwerkprogramma heel belangrijk. We gaan naar de dorpen en informeren en begeleiden de verloskundige, wijkverpleegkundige en de sociale “ambtenaar” bij wat er mogelijk is. Ook gaan we naar het consultatiebureau en geven workshops aan ouders en assisitenten van de verloskundigen (enthousiaste en betrokken vrouwen uit het dorp) over dit thema.  De signalering en vroegtijdig gestarte behandeling van een klompvoet is in die bijeenkomsten ons voorbeeld en bewijs dat vroegherkenning een groot verschil maakt voor de impact en het resultaat van de behandeling.

We zijn ons er ook steeds meer van bewust dat we met onze missie maar kleine stapjes kunnen maken. De informatie die wordt opgepakt door verloskundige en ander healthcare professionals is elke keer maar klein. En om deze (kleine) stap vast te houden is een grote uitdaging. Daarbij is het een valkuil (ja, daar is-tie dan) dat we door de opgebouwde routine van een bepaald resultaat of uit te voeren actie uitgaan. En dat kan niet. We kunnen er bijvoorbeeld niet vanuit gaan dat alle verloskundigen dezelfde tijd en mogelijkheid hebben om –zomaar- ook een ‘nieuwe’ taak optimaal uit te voeren.

Ook is elk dorp weer anders, bijvoorbeeld door de ligging. In het begin van dit jaar zijn we veel in het gebied genaamd “Busungbiu” bezig geweest. Dit hoort nog bij de streek van Noord-Bali, maar de bewoners zijn gericht op het zuiden. Het is namelijk aan de zuidkant van de berg/vulkaan van het eiland. Veel jonge mensen (dus jonge gezinnen!) zijn naar de zuidelijke stad Denpasar getrokken. Daardoor is de samenstelling van het dorp natuurlijk flink veranderd. En ook al gaan deze mensen naar de stad die geografisch om de hoek ligt, volgens de maatschappelijke indeling vallen zij nog onder de streekkliniek, terwijl ze daar niet meer komen. Dit geeft natuurlijk een vertekend beeld ten opzichte van de werkelijke situatie als we naar de streekkliniek gaan voor samenwerking.

Een andere valkuil is dat we de problemen, die op ons pad komen en die we niet kunnen verbeteren met onze projecten, toch allemaal willen oppakken. En dat zijn er veel! We komen steeds meer kinderen, ouders, verloskundigen, etc. tegen die allemaal om een andere reden niet de juiste hulp of zorg krijgen. Het is een kunst om deze problemen onder te brengen in een nieuw basisprogramma of om een programma dat we al uitvoeren hierop aan te passen. Dat moet wel blijven passen in onze visie en missie. Gelukkig kunnen we steeds vaker een beroep doen op instanties waar we mee samenwerken en kunnen we zo steeds meer stapstenen aan elkaar leggen.

Kortom: In kleine stapjes doen en bereiken we al veel. Maar de weg is nog lang en we zullen zeker nog struikelen door een van de valkuilen! Maar we leren elke dag. We staan weer op en gaan weer verder!