BALITA = kinderen 0-5 jaar

Ondertussen gaan we al zoetjes aan naar het einde van het jaar. De herfst is in Nederland alweer aangebroken en hier in Bali zijn we in afwachting van het regenseizoen. De lucht wordt dikker en de luchtvochtigheid stijgt gestaag.

Ook zijn we al druk bezig met de voorbereidingen voor het jaar 2018. Waar gaan we ons op inzetten, waar gaan we ons op focussen in het komende jaar etc.? Om dit goed te weten moeten we natuurlijk ook goed weten wat we allemaal al bereikt hebben dit jaar. Leuk om alles op een rijtje te zetten en ook de doelen op te zetten voor het komende jaar!

Een van de programma’s die we in de loop van dit jaar flink hebben uitgebreid is het “Balita” programma. Dit zijn de kinderen van 0 tot 5 jaar.

BA;          bayi/baby

LI;            lima/vijf

TA;          tahun/jaar

We hebben eerder al gesproken in een blog over het vroegherkenning of wel vroegsignalering programma van stepping stones bali. Als gevolg van dit programma komen we ook steeds meer kinderen tegen onder de 5 jaar met een probleem/ handicap. Een direct resultaat van de voorlichting/preventie op de consultatiebureaus. We zijn al verschillende keren gebeld door verloskundigen dat er een kind is geboren waarbij ze hulp nodig hebben voor revalidatiezorg. TOP! De grootste groepen kinderen in deze leeftijd groep die nu worden herkend en doorverwezen zijn:

  • aangeboren stand afwijking van de botten bijvoorbeeld klompvoeten
  • “vertraagde ontwikkeling” (vaak is dit Cerebral palsy of wel spasme)
  • dove kinderen
  • kinderen met hazelip

Voor al deze kinderen is andere zorg en begeleiding nodig. Op dit moment helpen we ouders (en informeren we de verloskundigen) wat de mogelijkheden zijn en begeleiden we ouders naar de juiste zorg.

We zijn er achter dat met name in de eerste groep vaak wel veel stappen van medische en revalidatie zorg al aanwezig is maar ouders niet op tijd worden geinformeerd en ook niet weten wat de consequentie is als ze niet direct en volledig de behandeling volgen. We nemen de ouders (bijna letterlijk) aan de hand om deze behandeling uit te voeren. Daarnaast geven we ook de braces voor deze kinderen zodat de behandeling tot het einde kan worden voltooid.

De kinderen met een –mogelijke- diagnose Cerebral Pasly moeten een lange tijd gevolgd worden. In elke fase zijn er weer andere problemen voor het kind en vragen van ouders. Daarom zijn we met de groep “mawar” gestart. Dit is elke vrijdag middag. Kinderen worden behandeld en ouders geinformeerd wat ze thuis kunnen doen. Deze groep staat nog in de kinderschoenen (leuke woordspeling 😉 maar dit zullen we zeker specificeren in de komende maanden.

Voor de dove kinderen die we nu tegenkomen zijn we bezig om ook voor hen een compleet revalidatie programma te kunnen bieden. Natuurlijk –zoals alle programma’s- in samenwerking met andere organisaties in Bali. Ook hier is weer belangrijk te laten weten dat alleen het meten van het (gebrek van) gehoor en het aanmeten van hoortoestellen niet voldoende is. De kinderen (en ouders) moeten leren om met deze hoortoestellen om te gaan. En met het verbeterde gehoor is het belangrijk aan de slag te gaan met spraaklessen. Daarvoor is geduld en volharding nodig. Een grote stap die we nog moeten maken. Uiteindelijk is het doel dat ook deze kinderen (speciaal) onderwijs kunnen gaan volgen. Dat ouders hierin ondersteunen, dat kinderen hiervoor klaar zijn en dat daarmee het maximale met een kind kan worden bereikt.

De kinderen met een hazelip hebben vooral begeleiding nodig in de verschillende stappen die eventueel de operatie inhoudt. Wanneer ook het gehemelte en de bovenkaak niet goed is gesloten moet daar –op het juiste- moment een vervolg aan worden gegeven. Als alleen de lip gesloten is (wat al kan op de leeftijd van 3 maanden) is het zeker net zo belangrijk om ook de andere operaties te laten doen. Ook al ziet het er misschien van buiten al goed uit.

In al deze groepen zijn we er al wel achter dat de ouders de sleutel in de hand hebben om te komen tot een succes! Het is zo belangrijk om hen goed te kunnen informeren zodat ze ook kunnen/ willen inzetten in het resultaat van de behandeling. Kinderen van zulke jonge leeftijd hebben daar nog weinig in te beslissen. Daarom gaan we nog door met het vroegherkenning/signalering programma de komende tijd.

Handen uit de mouwen! Er is nog veel werk te doen. 😉

Groeten uit Bali,
Marjanne Oomen