Indonesië

Hindoeïsme/ traditie

Het eiland Bali maakt onderdeel uit van het land Indonesië. In de reisbrochures wordt Bali omschreven als een waar paradijs. De toerist die op dit eiland door de rijstvelden en dorpjes wandelt wordt echter ook geconfronteerd met het leed van kinderen die gehandicapt zijn. Hun ouders zijn meestal heel arm en hebben geen geld om hun kinderen te laten helpen.

editorial-baliDaarbij komt nog dat zij geloven dat de handicap van hun kind een straf is voor iets wat hun voorouders in een vorig leven verkeerd hebben gedaan.
Het is triest om te zien hoe de gehandicapte kinderen op handen en voeten door het stof kruipen en niet met hun vriendjes kunnen gaan spelen. Voor de ouders van die kinderen moet het verschrikkelijk zijn om hun kind te zien lijden.

Kinderen zijn een bron van vreugde en kostbaar bezit. Helaas worden sommige kinderen geboren met een mentale en of fysieke beperking. In het westen zijn er voor deze kinderen genoeg voorzieningen en kunnen ze meestal een goede toekomst tegemoet zien. In andere delen van de wereld is dat vaak minder goed geregeld.

Problematiek

Stichting Stepping Stones Bali staat voor samenwerken en verbeteren. Door samenwerking worden mensen geprikkeld om ook na te denken over hun eigen handelen. Dit zorg voor verbetering en ontwikkeling op langere termijn. Op dit moment wordt slechts op een paar plekken in Bali revalidatie geboden. De zorg is op deze plekken qua kennis, expertise en paramedische diversiteit verschillend van niveau en/of niet compleet.

editorial-klompvoetDe problemen die we nu vaak in Indonesië tegen komen zijn:
Veel kennis is vaak eenmalig geïmplementeerd, dus niet geborgd.
Er is geen of maar minimale begeleiding bij toepassing van kennis.
De manier van werken wordt nog minimaal onderling afgestemd.

In Indonesië, en met name op Bali, zijn al vele organisaties actief op het gebied van revalidatie en andere hulpverlening voor kinderen en volwassenen. Deze organisaties zijn echter meestal gericht op de directe omgeving van de plaats waar de organisatie is gevestigd of op specifieke groepen van patiënten. De hulpverlening (gericht op revalidatie) die aanwezig is, is vaak mogelijk gemaakt door persoonlijke initiatieven (NGO’s) en nog weinig in samenwerking met overheidsinstanties.

Welke mogelijkheden er zijn, is voor veel mensen niet duidelijk. Ouders van hulpbehoevende kinderen weten vaak niet welke mogelijkheden er zijn of waar zij de juiste hulp kunnen vinden. Hetzelfde geldt voor vele verloskundigen. Hierdoor kunnen ouders en verloskundigen niet op een adequate manier reageren op het probleem van het kind. Er is bij alle betrokkenen nog onvoldoende besef en wetenschap van wat door de verschillende organisaties wordt aangeboden en welke kennis en kwaliteiten op diverse locaties en aanwezig zijn.

We richten ons daarom op de hulpverleners, specialisten, direct en indirect betrokkenen bij het revalidatieproces van het kind. Deze personen worden door ons voornamelijk aangeduid als “healthcare professionals”.